Weg met het hyperoptimisme

anonymous-1332384__340

Wat een prachtige ode aan de kwetsbaarheid van Leon Verdonschot in de Nieuwe Revu! En wat een opsteker voor Hans van der Togt, tot wie hij zich richt in zijn column. In messcherpe taal stelt hij een adequate diagnose van de huidige tijdgeest: ‘Er is de laatste jaren een merkwaardig en zeer dwingend zelfhulpboekentaaltje en bijhorend gedachtengoed ontstaan: een soort extreem platte mix van een vleugje Popper (de morele plicht tot optimisme), wat Nietzsche (alles wat me niet doodt, maakt me sterker), een beetje neurolingu├»stisch programmeren (willen is kunnen), et voil├á: elk probleem is een uitdaging en iedereen denkt in kansen.’ Zijn column wordt massaal gedeeld op social media. Staan we aan de vooravond van een nieuwe tijdgeest? Een tijd waarin we het onvolmaakte en het kwetsbare omhelzen? Zoals Paus Franciscus in zijn iconische omhelzing met de door huidziekte verminkte man?Wellicht. Ik zie hier vooral ook een pedagogische taak liggen voor ouders en opvoeders: Het leren omgaan met verlies, onmacht, falen, minderen en lijden.