Menu

© 2012 BlogName - All rights reserved.

Firstyme WordPress Theme.
Designed by Charlie Asemota.

Ongewassen aap

23 juni 2013 - Author: admin

green-monkeys-112275__340

Daar stond ik dan, de nacht die je wist…. de derde editie van de Nacht van de Theologie. Andere jaren was ik steeds verhinderd maar nu moest het er maar van komen. Een thuiswedstrijd bovendien: Rotterdam. Dresscode: something blue. Geen probleem. Wel jammer dat ik mijn ragfijne jurk moest doorboren met zo’n afschuwelijke button waar mijn naam op stond. Alle outfits werden bij binnenkomst in een klap ontsierd door witte bordjes op borsthoogte. De toon was gezet: het labelen kon beginnen. Of te wel: netwerken. En ik zag een verrassende nieuwe tactiek: gewoon je visitekaartje her en der laten slingeren op tafels en bij de bar. En er viel me nog iets op: waar waren de katholieken?  De omroep RKK was vertegenwoordigd en ook een behoorlijke delegatie van de TFT. Maar ik heb geen pastores, priesters, bisschoppen, r.k. geestelijk verzorgers, etc. gezien. Veel dominees. Dat wel. Ik dacht altijd dat katholieken wel van een feestje hielden. En ook wel van uiterlijk vertoon, dacht ik. Dit was de wereld omgekeerd. En het hoogtepunt moest nog komen: drie protestantse theologen kwamen in aanmerking voor persoonsverheerlijking. De prijs voor ‘meest spraakmakende theoloog’ ging naar Ruben van Zwieten. De dominee van de Zuidas. En toen kwam het gelukkig allemaal weer goed. In zijn dankwoord haalde hij het beroemde gedicht van Reve aan over zuster Immaculata en de ongewassen aap. En daarmee ontmaskerde Ruben de hele nacht van de Theologie. Het was niets meer dan een feest voor ongewassen apen. En toen er tot besluit nog een prijs werd uitgereikt voor best geklede theoloog, voelde ik de verlegenheid in de zaal. Want iedereen wist het. De echte koningin van het bal ontbrak. Zuster Immaculata.

 

Comments are closed - Categories: Geen categorie

Plofkip

18 juni 2013 - Author: admin

plofkip

Als een gids stond ik afgelopen zaterdag voor de kapel van het monasterium St. Lioba in Egmond. Om mij heen een groepje aandachtige ‘stiltezoekers’, in afwachting van hun eerste ‘Sext‘. Ik vertelde: “Bij binnenkomst wordt er, uit eerbied, naar rechts eerst een buiging gemaakt voor het Heilige Sacrament dat te rusten ligt in een Duif (tabernakel).” Na mijn korte introductie gingen we de kapel in en kwam ik tot de ontdekking dat niet iedereen gebaat was bij de verkregen voorkennis. Want waar was toch die duif? Met subtiele gebaren wees ik naar de duif. Ik zag ongeloof en verbazing. Na afloop kwam het hoge woord eruit: “Een duif? Ik vond het meer een plofkip!

Later op de dag werd deze scene betekenisvol. Ik had namelijk een stiltewandeling gepland. Een wandeling door het prachtige duingebied van Egmond met halverwege een leespauze bij een prachtig vennetje. Ze kregen van mij een tekst uit het boek ‘De smaak van stilte’ van Bieke Vandekerckhove. Deze tekst gaat over de kracht van het niet-weten en onze voortdurende neiging om etiketten te plakken en te oordelen. Niet-oordelen heeft met niet-weten te maken. Want op het moment dat we weten, komen de oordelen. Als ik niet verteld had over de duif en over de buiging, dan had er vanuit het niet-weten een open houding kunnen ontstaan. Een houding van verwondering. Wat gebeurt hier? Een zuster buigt. Maar waarom en waarnaartoe? Wat zou het zijn? Ik neem me voor om volgende keer niets meer te vertellen. Scheelt ook voorbereiding. Bedankt, plofkip!

Comments are closed - Categories: Geen categorie

Heb ik nog verbinding?

13 juni 2013 - Author: admin

muziek foto website

Samen naar muziek luisteren in mijn werkcollege over muziek op de Thomas More Hogeschool. De opdracht was: neem muziek mee wat je kunt gebruiken bij een les godsdienst/levensbeschouwing op de basisschool. Muziek kan namelijk een hele mooie ‘incentive’ zijn voor een levensbeschouwelijk gesprek met kinderen. Maar dat moest ik in dit werkcollege nog laten zien aan de studenten. En dan blijkt het aanbod weer zo divers te zijn. Alle muziekgenres komen voorbij. Voor mij altijd spannend want ik luister in de auto te veel radio 1 en te weinig radio 3.

Voor je het weet zit je met de hele groep het nummer ‘Zijn’ van Gers Pardoel te luisteren. Terwijl de hele groep hard meezingt, scan ik de woorden en schrijf enkele passages haastig op het Whiteboard. Gers gebruikt een en al beeldtaal! En ook best filosofisch: “Ik ben een deel van wat ik wil.” Die Gers! Ik heb maar 50 minuten!

En wat vooral aanspreekt is het refrein: “Zolang je maar, jezelf was, jezelf bent, jezelf blijft.” Ik verslik me daar dan bijna in. Maar de studenten hebben niet zo’n moeite met deze opdracht van Gers Pardoel. Ik pak het voorzichtig aan: “Hoe weet je dan wanneer je ‘jezelf bent’? En:”Is er dan 1 zelf?”.

Een paar studenten kijken me met grote ogen aan.. “hallo! Heb ik nog verbinding?”

 

 

Comments are closed - Categories: Geen categorie